Een sprong in het diepe?

met volle angst vooruit = all-in


4 augustus 2020


Een sprong in het diepe?


Hier zit ik dan, mijn voorlopig 'laatste' werkdagje achter de rug. Ik ben moe maar toch stroomt de adrenaline door mijn lichaam. Ik ben bang, verdrietig,... Nu is het aan mij, aan mij om te 'genezen', om aan te sterken, om te vechten,... maar kan ik dit wel? En vooral: durf ik dit wel? 


Kan ik wel genezen? 

Een week geleden deelde ik mijn verhaal met de wereld. Heel erg spannend, eng en raar. Mijn 'geheim' is niet langer een geheim. Ik kreeg ontzettend veel lieve berichten, mooie woorden,... (dankjewel hiervoor!). Dat neemt de schaamte voor mijn ziekte helaas niet weg... Ik schaam me diep... Het hebben van een eetstoornis is geen keuze, dat besef ik nu, maar herstel, dat is wél een keuze. Een keuze die je elke dag, elke seconde opnieuw moet maken.  Net daarom voelt het als falen... Hoe vaak heb ik al niet gezegd: 'nu is het voor echt! Nu ga ik genezen!' Zo vaak dat ik het zelf niet echt meer geloof...Komt het echt goed? 



Leven met eetstoornis is geen optie

Leren leven met een eetstoornis is voor mij geen optie! Dit heb ik al veel te lang 'geprobeerd'. Resultaat? Overleven als 'slaaf' van mijn demonen. Alle emoties worden afgezwakt, elke gedachte gaat naar eten, eten beheerst mijn leven,... 



Ik ga All-in!

En neen, daarmee bedoel ik niet: een super-de-luxe vakantie, lui achterover leunen en wachten tot in genees 😅 Daarmee bedoel ik: kei hard werken, van ‘s ochtends tot ‘s avonds en zelfs in de nacht.

Wat houd dit in? Kort: ik leer weer luisteren naar mijn fysieke en mentale honger. Het ene moment zal dat een smoothie zijn, het andere moment een pot ben en jerry ijs. Soms een salade boordevol vitamine, die ene kom havermoutpap als ontbijt die ik al maanden uitstel,... de andere dag een lekkere vegan burger. Alles kan, alles mag. Eten wil ik niet meer onderverdelen in goed/fout, alles waar ik zin in heb, aan denk, is goed, het kan, het mag, het is mijn medicijn.


Deze 'all-in' methode zit in grotere dingen: een ijsje extra, een pizza als avond eten,...

Maar ook in kleine hoekjes: geen compensatie (=minder eten), voor of na een andere maaltijd, 

wél saus op een salade, rijker broodbeleg,... kortom: nemen waar ik écht zin in heb! 


Wil je een uitgebreidere uitleg over de 'all-in-methode'? Bekijk dan zeker dit filmpje:


https://www.youtube.com/watch?v=0f-is0v5qzY&t=16s








Ik ben bang...

... dit alles schrijf ik met een bang en klein hartje. Wat als ik teveel eet? Doorsla? Plots enkel zin heb in pizza en ijs?

Als ik ervoor ga, echt voor ga, voor de volle 200%, ga ik dat voelen, mijn lichaam zal veranderen, aankomen. Ik zal meer voelen, ook vermoeidheid van jaren zal over me heen vallen, tranen zullen blijven stromen als oceanen, paniek zal er zijn,...

Net dat hield me tegen bij alle vorige pogingen, alle vorige plannen, ... de angst om te vallen....

Oplossingen hiervoor? Delen, zagen, klagen, uitspreken,... mijn vrienden en familie zullen het de komende tijd hard te verduren krijgen (sorry!) ik moet het zelf doen... maar kan het even niet alleen dragen en misschien hoeft dat ook niet?

Dus bij deze, aan al mijn lieve vrienden, kennissen of mensen die me steunen: geef me af en toe maar eens een schop onder m’n kont wanneer ik naar een monster luister. En beloof je me aan te geven wanneer ik je teveel belast? Te veel deel? Echt doen hè! ;)


Heb je na het lezen van dit verhaal nog vragen? Of wil je gewoon iets laten weten?  Ik hoor het graag via een berichtje.

Dankjewel dat ik dit met jou mocht delen <3


veel liefs, 

Naduah



Fysieke honger kennen we allemaal. Maar mentale honger, wat is dat?

Door ondervoeding heb ik minder kracht dan anderen. Fysieke hongersignalen voel ik zelden, deze uitsturen vraagt teveel energie van mijn lichaam... hierdoor denk ik heel de dag aan eten...(= mentale honger).



 

BANK