Update - 2/9/2020

2 september 2020 - Mijn strijd gaat verder - kleine update



Een maand geleden deelde ik 'mijn verhaal' met de wereld. Doodsbang voor de reacties, schaamte voor mijn ziekte en nare gedachten... Toch voelde het goed/juist om dit te doen. Ik wilde me verantwoorden waarom ik mijn bedrijf even op een laag pitje zet, ik wilde eerlijk zijn naar klanten en mijn omgeving, maar vooral ook naar mezelf. 


Nooit verwacht dat hier zoveel postieve reacties op zouden komen... dankjewel voor al jullie liefde en steun! <3 

Graag deel ik even hoe het nu met me gaat. (om de context van het verhaal te snappen, lees zeker deze blog even)



Hoe gaat het met me? 

Het liefste zou ik zeggen: goed, super! Ik ben er weer helemaal bovenop!

Helaas is dat niet waar... Na 10 jaar 'ziek' zijn is één maandje niet genoeg om te herstellen en te helen... 


Ik ben moe, doodmoe en uitgeput, vermoeiheid en verdriet van jaren vallen op me, ik wil me sterk houden, maar dat lukt niet meer.  Voorlopig bestaan mijn dagen uit eten, huilen, werken, angst, weg willen lopen, hoofdpijn, buikpijn, elk 'botje' in mijn lichaam doet pijn... Vreemd hoe ik jarenlang kon doorgaan, lange dagen werken en nauwelijks eten, in beweging blijven, niets voelen,... Nu lukt dat niet meer, nu hoeft dat niet meer,...




"Toestemming om te leven"

Ik heb eindelijk 'toestemming' gekregen om te leven. Een maand geleden stopte ik mijn behandeling bij psychologe en starte een coaching-traject bij een ervaringsdeskundige. De beste beslissing in jaren! Mijn coach, Shenna, doorprikt alle eetstoornis-gedachten en gewoonten. Het voelt alsof zij me toestemming gaf om te  mogen leven....




Mijn 'nieuwe normaal'


Jarenlang at ik te weinig, deed ik te veel. Ik gunde mezelf niet voldoende eten en absoluut geen momentje fysieke of mentale rust. Nu leer ik weer 'normaal' eten, ik sta mijn lichaam weer eten toe en merk dat mijn lichaam veel nodig heeft, heel veel, zonder vooraf of nadien 'te compenseren', minder te eten.


Ook geef ik me steeds vaker over aan rust: soms kleine momentjes: overdag een halfuurtje op bed gaan liggen, toch niet gaan wandelen ookal heb ik daar zin in, wél een film mogen kijken ookal voelt dat 'lui'.


Voldoende eten en rust wordt mijn nieuwe normaal. Het voelt nog heel naar en onwennig: mag ik echt zoveel eten? Mag ik echt rust nemen, een boek lezen, een film kijken, muziek maken? Het voelt heel 'tijdelijk', alsof ik elk moment moet ophouden met naar mijn gevoel te luisteren.




Klein weetje: voor de eetstoornis voelt ALLES lui: wandelen is té rustig, werken is niet genoeg inspanning,....




Eetuitdagingen

Eerder schreef ik een blog over mijn 'eetuitdagingen'. Het is nog steeds een uitdaging voor me om regelmatig en voldoende te eten. Voornamelijk goed ontbijten vind de eetstoornis niet zo fijn: wat komt er de rest van de dag nog op me af? Kan ik nu niet beter minder eten? De compensatie gedachten zijn heel erg aanwezig, toch blijf ik doorzetten. Door tegen de gedachten in te gaan, elk moment het tegenovergestelde te doen van wat de eetstoornis zegt, zal het makkelijker worden. Enkel zo kan ik de eetstoornis het zwijgen opleggen.



Rollercoaster aan emoties

Misschien is deze blog wat verwarrend (sorry daarvoor!), ik ben ook heel erg in de war. Ik geef het niet graag toe maar mijn lichaam én geest zijn heel er verzwakt. Elke dag is een rollercoaster aan emoties, niet eten liet deze gevoelens 'verdoven', nu komen alle gevoelens, alles wat er achter de eetstoornis zit naar boven. Vaak niet 1 voor 1 maar allemaal tegelijk 🙈. Na mijn ontbijt ben ik vaak al moe gestreden ookal staat er nog een hele dag op me te wachten. Lang probeerde ik mijn gevoelens weer te verdoven door opnieuw naar de eetstoornis te luisteren, nu wil ik dit niet meer, dwars door alle gevoelens heen... Ookal is het even donker, ik zie het licht aan het einde van de strijd en dat geeft zoveel hoop! Langzaamaan zal ik in mijn eigen kracht kunnen en durven staan! 

Lees zeker eens deze blog als je beter wil begrijpen waarom alles zo verwarrend en vermoeiend is.




Weer aan de slag

Sinds een kleine 2 weken ben ik  -stillaan- weer aan het werk (enkel voor horeca, winkels en grote bestellingen voorlopig). Simpel en rustig dacht ik. Toch vragen deze werkdagen bijzonder veel van me, bij het minste ben ik 'overprikkeld', mentaal op. Daarom blijf ik ook deze maand zo verder werken. Later dit jaar zal ik af en toe een afhaaldag organiseren en met de feestdagen zal er ook een menu/gebak mogelijk zijn.


op mijn instagram plaats ik regelmatig een update van mijn eet-uitdagingen!



Heb je na het lezen van dit verhaal nog vragen?

Zou je het fijn vinden dat ik vaker iets deel

over mijn strijd en weg richting herstel?

Ik hoor het graag via een berichtje.


veel liefs, 

Naduah

 

 

BANK