Mijn levens-avontuur

24 juli 2020


De strijd met mijn demonen...


Jarenlang hield ik het verborgen, deed ik m'n uiterste best om mijn demonen te verbergen, voor alles en iedereen. DIt kan en wil ik niet langer meer. Ik wil LEVEN! En daarbij hoort ook loslaten, loslaten en accepteren wat is geweest. Graag deel ik mijn verhaal met jou. Met een bang en klein hartje. In hoop dat je me niet raar gaat vinden, stom of flauw, me anders gaat bekijken of behandelen.... Toch deel ik het graag met jou <3 (ps: ik probeer het kort te houden :p)


Zomer 2010

Ik herinner me het alsof het gisteren was: vakantie in Frankrijk. Na zware maanden in de strijd tegen mama's kanker had ons gezin weer hoop: mama was genezen, de bange dagen waren voorbij, we konden langzaam en voorzichtig weer wat onbezorgder leven en genieten. En toen was hij daar, mijn monster, mijn eetstoornis... Het was warm, we aten spaghetti -mijn lievelingseten! - maar ik genoot niet... ik had me nog nooit zo dom, dik, lui, lelijk en vooral heel erg overbodig gevoeld... 


De maanden verstreken en het monster/de eetstoornis bleef op de achtergrond schreeuwen: je bent niets waard! je loopt overal in de weg! Niemand vind je leuk... je bent anders en dat is niet ok... Ik had me nog nooit zo alleen gevoeld....  Klasgenoten die me buitensloten, negeerden, uitlachten,... bevestigde het gevoel dat ik al mijn hele leven had: ik ben anders en anders is niet ok...


Ik keerde nog meer naar binnen dan anders en zocht onbewust een manier om mezelf te straffen: eten en dan vooral: niet eten.... Mijn voorliefde voor lekker eten was de 'ideale' straf, mezelf ontzeggen waar ik zoveel van hou...


Maanden verstreken, het monster greep meer en meer de macht over mijn leven: gezonder eten en leven veranderde snel in steeds minder eten en steeds meer uitputten. Ik was verdrietig, vermagerde zienderogen, wilde dit niet, het voelde niet goed, zocht hulp,... maar kreeg telkens te horen dat het 'gewoon puber-gedrag' was, meisjes van mijn leeftijd waren vaak bezig met gezond eten blijkbaar... Weer voelde ik me niet gehoord, anders en heel erg alleen... ik was zo ontzettend bang...


1 september 2012

Mijn eerste schooldag in het 5de middelbaar! De hele zomervakantie was ik ervan overtuigd geweest: dit wordt mijn jaar! Helaas was ik op dat moment slechts een schim van mezelf... grof gezegd: ik kon elk moment dood-neervallen... Mijn eerste schooldag werd dan ook mijn eerste dag in de 'eetstoornis-kliniek'... mijn 'redding' leek het. Helaas werd ik ook daar niet echt gehoord. Fysiek sterkte ik aan, het 'leek' beter te gaan, maar mentaal zat ik dieper dan ooit. In de kliniek kreeg ik de bevestiging: je bent anders en dat is niet ok... Eens thuis was ik dan ook snel weer bij af...


De jaren en maanden verstreken met vele ups en downs, zowel in mijn hoofd als voor mijn lichaam. Nooit lukte het me om lichamelijk volledig te herstellen, aan te komen tot een gezond gewicht ookal wilde ik niets liever, 'iets' hield me telkens opnieuw tegen... 



Zomer 2020

We zijn nu exact 10 jaar nadat het monster/de eetstoornis in mijn leven sloop... en ik ben bang, verdrietig, boos, teleurgesteld...


Geloof me, ik beleefde ontzettend veel mooie en unieke momenten! De afgelopen jaren startte ik mijn eigen bedrijfje (waar ik oprecht heel erg trots op ben! :), ik leerde veel unieke en mooie mensen kennen, heb waardevolle vriendschappen gesloten,... en vooral: ik besef dat ik ok ben, dat ik er mag zijn zoals ik echt ben: Naduah Langkous, met alle positieve en negatieve eigenschappen die daarbij horen, het mag! :D


Wat is het probleem dan? Denk je misschien?

Ondanks dit alles is de eetstoornis nog steeds heel erg hardnekkig aanwezig.... Het is een complexe ziekte... Ik probeer het hieronder kort uit te leggen. De strijd met eten is onzichtbaar maar achtervolgt me elk moment van de dag. Omdat niet alleen mijn lichaam maar ook mijn brein 'ondervoed' is denk ik de hele dag aan eten, niet op een postieve manier, eerder piekerend over wat ik wel/niet mag. Eet gewoon! denk je misschien? Geloof me, dat zeg ik ook heel erg vaak tegen mezelf! 

Later probeer ik deze complexiteit eens uit te leggen als je daar meer over wil weten? 


Het leven is NU

Ik besef meer dan ooit dat ik eeuwig in rondjes kan blijven draaien, in de eetstoornis kan blijven hangen... maar vooral: dat ik dit niet wil voor de rest van mijn leven, ik wil leven, ├ęcht leven! Daarbij hoort verdriet en angst, maar geen eetstoornis! 


de komende tijd wil ik gebruiken om fysiek aan te sterken, iets wat gepaard gaat met innerlijke strijd, veel tranen en angsten. Ik hoop dat ik eindelijk, na al die jaren, sterk genoeg ben om dit gevecht ├ęcht aan te gaan! 




Heb je na het lezen van dit verhaal nog vragen? Zou je het fijn vinden dat ik vaker iets deel over mijn strijd en weg richting herstel? Ik hoor het graag via een berichtje.


veel liefs, 

Naduah


 

BANK